Boghzsard

و دستانمان ریشه‌ی دو درختند
اگر
انگشتانمان را به هم گره کنیم...

تو را چه ‌غم که شب ما دراز می‌گذرد؟
که روزگار تو در خواب ناز می‌گذرد

فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاد

دودش به سر درآمد و از پای درفتاد

مجنون ز جام طلعت لیلی چو مست شد

فارغ ز مادر و پدر و سیم و زر فتاد

رامین چو اختیار غم عشق ویس کرد

یک‌بارگی جدا ز کلاه و کمر فتاد

وامق چو کارش از غم عَـذرا به جان رسید

کارش مدام با غم و آه سحر فتاد

زین گونه صدهزار کس از پیر و از جوان

مست از شراب عشق چو من، بی‌خبر فتاد

هیچکس را به اندازه تو ...از دور بغل نکردم ..

من از اینام که :
کاشکی تو بری بالا ...تا من پوزتو بدم ...
کاشکی تو برنده شی .. تا من شیرینی شو بدم ...
کاشکی تو بخندی ... تا من کیفشو ببرم ....

عاشقت باشم و پنهان کنم و پیر شوم

این خودش فلسفه ی عشق درونی من است

هی نگاهت بکنم ، گم بشوم در چشمت

گم شدن در شب چشمان تو پیدا شدن است

توي تنهايي يك دشت بزرگ
كه مثل غربت شب بي انتهاست
يه درخت تن سياه سربلند
آخرين درخت سبز سرپاست

قهقهه را از آخر بخوانی

میشود هِق هِق...

به همین سادگی!

حالا دیدی که فرق زیادی نیست ‌میان روزهای بود و نبودت؟!

همین شکلی بمان

با همین شال گردن

با همین اخم

همین غرور

همین کم محلی ها

به شکایت شعرهای من گوش نکن

می ترسم عوض شوی

و من دیگر

شعری برای گفتن نداشته باشم..