ســــــوگــندِ عـــشق

شرم از آن چشمِ سیه بادش و مژگانِ دراز
هرکه دل بردنِ او دید و در انکارِ من است...

حسن تو نادرست در این عهد و شعر من
من چشم بر تو و همگان گوش بر منند

تماشایت می‌کردم

با چشمانی که

لهجه ی بوسه داشتند..!

تو آن‌ روزی که با رخسارِ چون گل در چمن بودی
چه می‌شد گر من آن خارِ سرِ دیوار می‌بودم

گرچه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادم
عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن

با آن‌که مرا از دل خود راند بگویید
ملکی که در آن ظلم شود دیر نپاید

ای انار ترک‌خورده بر فراز درخت،
من، دستی کوتاهم...

کوچه‌ای هست که قلب من آن‌ را
از محله‌های کودکی‌ام دزدیده است

بانوی من!
مگر چه عیب دارد که انسان، حتی در هشتادسالگی هم الک‌دولک بازی کند، و گرگم‌به‌هوا، و قایم‌باشک، و اَکَردوکِر، و تاق یا جفت، و «نان بیار کباب ببر» و «اتل‌متل»... جداً مگر چه عیب دارد؟

همه قبیله‌ی من عالمانِ دین بودند
مرا معلم عشق تو شاعری آموخت

در شهر خیابان‌به‌خیابان گشتم
آن‌قدر که آگهی است، آگاهی نیست

دوش بر کُشتن عشاق، تفأل می‌کرد
اولین قرعه که زد، بر من بد نام افتاد!