فِیس نَمایی ها

بیدار مانده‌ام که تو را مثنوی کنم

آسوده تر بخواب عزیز دلی هنوز

اى ظریف ترین درد،

که بر سمت چپ سینه ام نشسته اى

این چنین بى تفاوت نباش!

چیزى که اینجا مى سوزد،

فانوس نیست

دل من ست ...!

غالباً در هر تصادف، می رود چیزی زِ دست

لحظه‌ی برخورد چشمت با نگاهم، دل بِرفت

مده ای رفیق پندم که نظر بر او فکندم

تو میان ما ندانی که چه می‌رود نهانی

حضور هر شب تو

راس ساعت بیست و پنج

مرا تا نهایت عریانی رویا می برد

باور لمس دستانت

وسوسه ی چشیدن طعم لبانت

آه ای محال و ناممکن من

بگذار از صدای خنده هایت جان گیرند

گلبرگ های خشکیده ی خیالم

بگذار با هرم نفس هایت

بهشت را تداعی کنم

بگذار سنگینی تنت...

بگذار شراب چشمانت....

نفس های شعرم بند آمده است

هلاک این ساعتم

ساعت بیست و پنج

زمان سجده بر عشق

این جنووون بی قانون.

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن

شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

این فیلم را به عقب برگردان
آنقدر که پالتوی پوست پشت ویترین
پلنگی شود که می دود
در دشت های دور
آنقدر که عصاها
پیاده به جنگل برگردند
و پرندگان
دوباره بر زمین
زمین...
نه
به عقب تر برگرد!
بگذار خدا دوباره دست هایش را بشوید
در آینه بنگرد
شاید تصمیم دیگری گرفت.

چو سلام تو شنیدم ز سلامتی بریدم

صنما هزار آتش،

تو در آن سلام داری.

این لب برای نبوسیدن است
این دهان برای نخندیدن
این سینه برای آه کشیدن است
این سر برای به دیوار ساییدن
ای آزادی ، آزادی ، آزادی
ای شکل سرافکنده خواب های بالدار بی تعبیر
شالی همیشه سیاه
بر گردن شکسته خود بیاویز
این خانه برای سوختن است
این آسمان برای نباریدن
این شهر برای پوسیدن است
این جاده ها برای نرسیدن

ناز کنی؛ نظر کنی؛ قهر کنی؛ ستم کنی

گر که جفا، گر که وفا، از تو حذَر نمی کنم

از زمزمه دلتنگیم از همهمه بیزاریم

نه طاقت خاموشی نه تاب سخن داریم

به هدف نیست، هر اندازه که ماهر باشی
عشق، تیری‌ست که آخر به خطا خواهد رفت